Charlotte ، My Dress-Up Darling ، Horimiya
سه تا انیمه سریالی جدید دیدم و همشون تک فصلی بودن، در راستای استراتژی جدید دیدن سریال ها ! این استراتژی پس از دیدن مصیبتی به نام واکینگ دد استارت خورد .
دو تا انیمه اول کمدی رمانتیک های مفرحی بودن که واقعا از دیدنشون لذت بردم . انیمه هایی حال خوب کن همراه با پیام هایی برای جوانان در سن بلوغ . پیام اهمیت رو راست بودن با خود، راستگویی، بیان بدون شرم احساسات در داستانی ساده . این دو، اولین انیمه هایی بودن که در این سبک تماشا کردم. چیزی که در طول تماشای قسمت های این انمیمه ها برام جالب بود مهارت قابل ستایش استودیوهای انیمه سازی در به تصویر کشیدن احساست پیچیده انسانی بود . احساساتی که بعضا قابل بیان نیستند. احساساتی که درکشون میکنیم ولی به سختی میتونیم در قالب جملات بیانشون کنیم . اما در یک انیمه این احساسات با ظرافت بسیار در کارکترها و روابطشون یا هم به تصویر کشیده میشن و هم صدا پیشه ها با تغییر لحن، اضافه کاردن آواهای صدا دار و یا کشیدن حروف که ژاپنی ها در آن استاد هستند! به کمک تصویر می آیند و مجموعه در کنار داستان پردازی ها و شخصیت پردازی های یونیک به محصولی تبدیل میشن که نظیرشو در دنیای انیمیشن انچنان به ندرت می بینیم که میشه گفت انیمیشن سازی در ژاپن در یک کلاس دیگریست که کسی به گرد پاشونم نمیتونه برسه !
انیمه هوریمیا حتما ببینید.