میتوانم به راحتی زمین را از دید وویجر یک ببینیم . اینکه معلق در سکوتی عمیق در این فضای بی انتها در حرکتست . با تمام آن هشت میلیارد جمعیتش .

از این فاصله شش میلیارد کیلومتری ، تمام بشریت همراه با دستاورد های انسانی و غیر انسانیش به طور کل از ذهنم پاک میشود . این فاصله خیلی از آن حدی که باید برای انسان افسوس خورد بیشتر است . برای تاسف از خودمان مدار نزدیک زمین کافیست . مدار زمین کافیست تا بفهمیم روی زمین چه مکنیم با خود .
آن نقطه آبی از فاصله شش هزار کیلومتری چیزیست که نمیتوانم احساستم را در قالب جمله بیان کنم .

فقط به ویجر یک حسودیم میشه ...